فارس ادز

داستان دنباله دار شش یخدانها - مریم برزویی

 یه داستان صوتی خاص 

(با خوانش خود نویسنده)

از اون داستانها که کلی ذهن تون رو درگیر میکنه
و روزها بهش فکر خواهید کرد

اگر علاقه مند به دریافت رایگان بخشی از داستان هستید از طریق فرم تماس با ما اطلاع رسانی نمایید. 

داستان دنباله دار شش یخدانها - مریم برزویی

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

آپارتمان شماره 25 -«قسمت پانزدهم»

آپارتمان شماره 25 -«قسمت پانزدهم»

ویرایش: 1395/6/19
نویسنده: chaampol

کنار سیروس نشسته بودم. داشت آموزش آشپزی می‌دید و روی تکه کاغذی که به زانویش چسبانده بود دستور غذا را می‌نوشت. زن آشپز کدو را توی مواد رنده کرد و سیروس تخمه توی دهانش را تف کرد بیرون و به سلیقه‌اش فحش داد و توی دستور خودش به جای کدو نوشت قلم گوسفندی. دیگر بیشتر وقت‌ها توی خانه سیروس بودم و نگاهش می‌کردم. کم تحرک ترین موجودی که دیدم بعد از میزناهارخوری، سیروس بود که فقط به این خاطر رتبه دوم را گرفت که میزناهارخوری را افراد دیگری پر و خالی می‌کنند، اما سیروس برای این یک کار کسی را ندارد و مجبور است خودش تکانی بدهد. در خانه‌اش را زدند. معمولا مهزاد است که از وقتی فرهاد آمده می‌آید اینجا و می‌رود گوشه‌ای سیگارش را می‌کشد و از عطرهای سیروس به خودش می‌زند و برمی‌گردد خانه‌شان. یک‌ نفر کلید انداخت و وارد شد. مهزاد بود. بدون اینکه به سیروس نگاه کند به طرف دستشویی رفت و در را محکم بست. دوباره صدای در آمد. سیروس به سختی از فرورفتگی مبل خودش را بیرون کشید و از پشت چشمی در نگاه کرد. از وقتی سینا و سحر با هم ازدواج کردند درهای خانه‌های آپارتمان بسته شد. مثلا تحریمشان کرده بودند و پشت من در آمده بودند. هرچند بعد از اینکه چلوکباب عروسی‌شان را توی حیاط خوردند این تصمیم را گرفتند. در خانه را باز کرد. شیده بود. به عصایش تکیه داده بود و لبخند زد و گفت:«داستانای نیکی؟» سیروس پشتش را خاراند و به طرف مبلش رفت و گفت: «حالا از جمله اونروز تو خونه نیکی چیکار می‌کردی رسید به داستانای نیکی! چته تو؟» شیده وارد خانه شد و گفت:«حس می‌کنم خواب دیدم تو برداشتیشون» سیروس صدای تلویزیون را بلند کرد و گفت:«داره کوکوی فرانسوی یاد میده احمق کدو میریزه تو کوکو!» شیده عصایش را انداخت گوشه خانه و به طرف آشپزخانه رفت. خیلی وقت بود پایش بهتر شده بود اما فکر می‌کرد اگر خوب شود چراغ عذاب وجدان فرهاد خاموش می‌شود و دوباره ولشان می‌کند و می‌رود. درست هم فکر می‌کرد. فرهاد شعور ماندن ندارد. کابینت‌ها را پشت سر هم باز می‌کرد و تویشان را نگاه می‌کرد. خانه‌ سیروس وسایل زیادی نداشت که پیدا کردن چیزی توی آن سخت باشد. حتی از هر ظرفی هم فقط یک عدد داشت و در خودش اینقدر لیاقت نمی‌دید که ممکن است روزگاری مهمان یا دوستی داشته باشد که نیازش شود. توی کابینت‌ها خالی بود. شیده به طرف قفسه‌های فیلم دوید و فیلم‌هایش را پایین ریخت. خوشم می‌آمد سیروس نگاهش هم از روی تلویزیون برنمی‌داشت و از نظر قالتاق بودن در نوع خودش بی نظیر بود. شیده پشت قفسه فیلم‌ها هم چیزی پیدا نکرد و داد زد:«داستانای نیکی رو چیکار کردی؟ اونا سهم من بود» سیروس جواب نداد و شیده پایش را کوبید به زمین و جیغ زد. سیروس انگشتش را روی بینی‌اش گذاشت و شیده را دعوت به سکوت کرد که شیده را هم خب همه‌مان می‌شناسیم، دو حالت بیشتر ندارد. یا در حال خواندن کتاب‌های روانشناسی‌اش و دریافت و پخش انرژي به حالت حوصله سر بر است، یا نعره زنان توی در و دیوار و به قول خودش تخلیه خشم است. دوید سمت عصایش و آن را گذاشت زیر گلوی سیروس. واقعا که راضی نبودم سیروس بمیرد و بخواهم هر روز با او دهن به دهن بشوم که حق ندارد از دیوار اتاق دخترهای محله رد شود. نفس سیروس بالا نمی‌آمد و شیده طوری از ته گلویش داد میزد و داستان را می‌خواست که شک می‌کردم خودش کلمه به کلمه‌اش را نوشته. در دستشویی باز شد و مهزاد با دهان باز بیرون آمد. مادرش با پای گچ گرفته روی میز ایستاده بود و عصایش را گرفته بود زیر گلوی سیروس و نعره می‌زد دزدی‌هایش سهم خودش است! اینجا را دیگر حق داشت برود معتاد شود. از رنگ و رویش معلوم بود هرچه زده پریده. چند قدم رفت و برگشت توی توالت و در را بست. شیده هنوز داشت داد می‌زد و سیروس کبودتر می‌شد! کسی هم توی ساختمان نبود. سینا و سحر رفته بودند ماه عسل شهرستان خانه پدری سحر و می‌شد تصور کرد که سینا همین الان با شلوارک دارد جوجه سیخ میکند و از پشت سر پدرزنش به سحر چشمک می‌زند. سیروس دستش را گرفت به عصای شیده و تلاش کرد عصا را کنار بزند که شیده عصا را بیشتر فشار داد و سیروس به سختی گفت:«فرستادم ارشاد!» شیده عصا را کوبید توی سر سیروس و از روی میز افتاد و گفت: «قسمت آخر نداشت که! به اسم خودت دادی؟» سیروس گلویش را خاراند و گفت:« نگو که تو می‌خواستی به اسم نیکی بدی؟! قسمت آخرشو پایان باز گذاشتم» شیده جیغ زد:«لعنت به تو! دزد احمق» در خانه سیروس باز شد و فرهاد پشت آن ایستاده بود. سرفه‌ای کرد و با صدایی که به زور شنیده می‌شد گفت:«شیده جان» شیده تا متوجه فرهاد شد دست و پایش شل شد و افتاد کف زمین و زانویش را گرفت. فرهاد تا کمر از لای در وارد خانه شد و لیوان آب پرتقال را به طرف شیده گرفت. سیروس نگاهش کرد و گفت:«لختی داداش؟!» فرهاد عرق صورتش را پاک کرد و گفت:«گلاب به روتون با پیژامه‌ام» شیده خودش را از رو
ی زمین بلند کرد و فرهاد گفت:« کی جیغ میزد؟» سیروس از جایش بلند شد و دست فرهاد را گرفت تا بیاید توی خانه و خجالت نکشد و گفت:«شیده داشت تخلیه خشم می‌کرد. زنت فرشته‌اس، غلط میکنی ترکش می‌کنی این فرشته بالدارو!» شیده زیر لب فحشی داد و آب پرتقالش را از فرهاد گرفت و سرکشید. سیروس دستش را انداخت گردن فرهاد و ادامه داد:« شیده گفتم بهت مهزاد توی دستشوییه؟» آب پرتقال توی گلوی شیده پرید و صدای سیفون دستشویی آمد. هرکسی نداند من خوب می‌دانم مهزاد چه فکری توی سرش است و اگر کمی مغزش را به کار بیندازد می‌توانیم بفهمیم قاتل من شیده است یا سحر؟!


منبع: کانال تلگرام آپارتمان شماره 25 - مونا زارع طنزنویس
امتیاز دهی به مقاله



نظرات   (0 نظر)
مرتب سازی بر اساس:

 
ثبت نظر:
شما می توانید درباره آپارتمان شماره 25 -«قسمت پانزدهم» نظر دهید یا سوال بپرسید:
نام و نام خانوادگی:
کلمات کلیدی: آپارتمان شماره 25 ، قصه ها ، قسمت پانزدهم ، مونا زارع ، طنزنویس ، روزنامه همشهری ، روزنامه شهروند ، داستان طنز ، نامه به دخترم ، داستانهای کوتاه ، رمان ، رمان عشقی ، مرگ